01Eén stem roept. Een andere antwoordt.
De trovo is geïmproviseerde poëzie in dialoog. De troveros bouwen hun antwoord ter plekke op, met vernuft, rijm en de verstandhouding met wie luistert. Het kan over de liefde gaan, over het werk, over het dagelijks leven, of satire worden: het onderwerp verandert, de ontmoeting blijft.
02Vijf versregels om het te zeggen.
Een van de kenmerkende vormen is de quintilla: vijf versregels van acht lettergrepen. Een korte structuur die snelheid, gehoor en taalbeheersing vraagt. In de traditie van de Alpujarra komen ook décimas voor, als onderdeel van de culturele uitwisseling met Amerika.
03De muziek dekt de tafel.
De trovo kan worden gezegd of gezongen. Wordt hij gezongen, dan kunnen gitaar, viool, luit of bandurria de stem begeleiden. In de Alpujarra hoort hij bij de fandangos cortijeros en bij dansen als de robao en de mudanza. Het woord maakt deel uit van een cultuur die samenkomt.
04Murtas. Turón. De Alpujarra.
Murtas en Turón zijn twee toonaangevende plaatsen voor de trovo van de Alpujarra. De traditie is van de mensen daar en wordt doorgegeven door te luisteren en mee te doen. Het is mondeling geheugen, maar ook heden: een manier om met gevoel, humor en gevatheid naar het land te kijken.
05De boerderij. De mijn. De weg.
De geschiedenis van de trovo is ook die van de mensen die dit land bewerkten. Antropoloog Francisco Checa onderzoekt de band met de wijn van de Contraviesa, de boeren en de mijnwerkers, en hoe de trovo veranderde toen een deel van de bevolking naar de Campo de Dalías trok. De woorden reisden met de mensen mee: van de boerderij en de mijn naar de straat en het podium.
06De avond blijft open.
Luisteren is ook meedoen. Op trovo-avonden horen de lach en het antwoord van het publiek bij de ontmoeting: gevatheid krijgt pas betekenis tegenover anderen. Sinds 1982 trekt het Festival voor Traditionele Muziek van de Alpujarra langs verschillende dorpen in de streek. De trovo gaat het podium op en ontmoet opnieuw de mensen die hem levend houden.